ఎందుకీపరుగు ?
ఎందుకీపందెం ?
నేను ఎల్లవేళలా
విశ్వం అంతటా ఉండాలనే
నిశ్చింతగా నిలవాలనే
ఇజం కాదు మనకు కావలసింది
ఇజం లోని నిజం కావాలి
ఇజం పోవచ్చు రావచ్చు కొత్తగా
నిజం ను నాలుగు గోడల్లోపల ఉంచి
ధూప దీపాల సెగలలో జిగేళ్లలో
ఉక్కిరి బిక్కిరి చేసి ప్రిసర్వు చేయాలనీ
ఆవగాయ పచ్చడిగా వాడుకోవాలని
ఇజం యొక్క ఆశ దురాశ
కానీ నిజం దానిని నిరాశ చేస్తుంది
నిజం ఆవకాయ పచ్చడిలా కాదు ప్రిసర్వు చేయాల్సింది
దానిని ప్రేసర్వు చేయలేము
అది చెడి పోదు
దానిని నీవు వాడుకోనూలేవు
అది ఒక కమోడిటీ కాదు
దానిని ఒక పువ్వులా
చెట్టుమీది పువ్వులా
తాజాగా సమృద్ధిగా ఎదుగుతున్న చెట్టుమీది పువ్వులా
పెంచుకో
దాని అందాలు
అది అమాయకంగా అందించే అందాలు
అనుభవించు ఆనందించు , అంతే
చెట్లు నిత్య కల్యాణాలు పచ్చ తోరణాలు
ఎందుకంటే వీటిలో దైవత్వముయొక్క పచ్చదనం తాజాతానం సమృద్ధిగా ఉంటుంది
చెట్లే కాదు జీవరాసులంతా అందులో మనిషి ఇంకా మంచి పచ్చ తోరణం
విశ్వానికి అలంకరించిన ఆభరణం
మనిషినుంచి వెలువడే చేతనయొక్క ప్రభలు , కాంతులు వన్నెలు చిన్నెలు ఎన్నో ఎంత విలువైనవో
అతని పలుకు బంగారం అతని మాట ఓ పూబాట
అక్షరం ఒక లక్ష
మనిషి ఉనికి విశ్వానికి ఒక రత్న దీపం
అలాంటప్పుడు జనాభాను అరికట్టాలా
కాదు పెంచాలి
అందరూ జీవించే మార్గాలు అన్వేషించాలి
అందరూ అత్యున్నతులుగా ఎదిగే విద్యలు నేర్వాలి
ఇప్పటి జనాభా కాదు ఇంకా నూరింతలు ప్రకృతి మాత పెంచగలదు
అయితే ప్రకృతి మాత ప్రేమ కిరణం మనకు ప్రసరించుకోవాలి
ఆ విద్య నేర్వాలి
నేనొక వృక్షాన్ని
ఎదుగు తూన్న కల్పవృక్షాన్ని
పొంగి ఫొరలుతూన్న మకరంద బాండాన్ని
మధురోహను
మధురిమను
అందాన్ని ఆనందాన్ని
కవితను
కావ్యాన్ని
కవిని
జ్ఞానాన్ని
శాస్త్రాన్ని
వేదాన్ని